100عربي

17|100|قُل لَو أَنتُم تَملِكونَ خَزائِنَ رَحمَةِ رَبّى إِذًا لَأَمسَكتُم خَشيَةَ الإِنفاقِ وَكانَ الإِنسٰنُ قَتورًا

اذري

100. (یا پیغمبریم، موشریک‌لره) دئ: اگر سیز رببیمین رحمت خزینه‌لرینه (وار-دؤولتینه) صاحب اولسایدینیز، یئنه ده (اونون) خرجلنیب توکنمه‌سین‌دن (سونرا دا سیزه یوخوللوق اوز وئرمه‌سین‌دن) قورخا‌راق خسیس‌لیک ائدردینیز. اینسان (نه قدر وارلی اولسا دا، طبیعتی ائعتیباریله) خسیس‌دیر!

اذري ٢

100- دئ :<<اگر ربّیمین رحمت خزینه‌لرینه صاحب اولسایدینیز، یئنه ده خرجله‌نیب قورتارماسی‌نین قورخوسوندان چکینردینیز (انفاق ائتمزدینیز). حقیقتاً، انسان همیشه خسیسدیر>>.

عثمانلي

100- دیکه: "اگر ربّمڭ رحمت خزینه‌لرینه سز صاحب اولسه‌یدیڭز، او زمان (دخی) خرجامق (ایله توکنیر) قورقوسیله کرچکدن جمریلك ایدردیڭز. ذاتاً انسان چوق جمریدر."

ترکچە

17|100|(Ey Muhammed!) De ki: "Eğer siz Rabbimin rahmet hazinelerine sahip olsaydınız, fakirlik korkusunu yine de elden bırakmazdınız" Doğrusu insan çok cimridir